Thursday, November 30, 2006

2


Δεν είμαι κριτικός ούτε και θέλω να γίνω. Είμαι όμως θεατής και αυτή είναι η άποψή μου για το «2» του Δ. Παπαϊωάννου.

Δεν θα ασχοληθώ με τα τεχνικά θέματα ως τέτοια, γιατί δεν είμαι ειδικός. Περιορίζομαι μόνο σε λίγα σχόλια: ασφαλώς υπήρχε ομοιότητα με την Τελετή Έναρξης –και γιατί να μην υπάρχῃ; Οι φωτισμοί και η κίνηση προσωπικά με εντυπωσίασαν. Η μουσική άψογη, πότε τρυφερή, πότε βίαιη, πότε απλώς «μητροπολιτική». Ο Κωνσταντίνος Β. είναι γεννημένος για τέτοιου είδους θεάματα.

Μια παράσταση χωρίς γυναίκες λοιπόν. Από μόνο του αυτό είναι κάτι –είναι πολύ. Χωρίς γυναίκες, αλλά με γυμνό. Χωρίς γυναίκες, αλλά ενίοτε με θηλυκότητα. Χωρίς γυναίκες, αλλά με όμορφους άντρες. Και ας λείψουν τα νηπιόφρονα μειδιάματα. Μπορούμε και μεις να είμαστε όμορφοι...

Οι άντρες του Παπαϊωάννου είναι μπερδεμένοι. Είναι άντρες κένταυροι, άντρες πολύποδες, άντρες γίγαντες ή νάνοι στην προκρούστεια κλίνη, ημίγυμνοι και παρενδυσίες. Είναι άντρες παραιτημένοι, ανάπηροι σουπερμάνοι, αγχωμένοι πεοφύλακες, μόνοι σε ένα κόσμο αντρών, μόνοι επειδή ο κόσμος ανήκει στους άντρες. Είναι άντρες σε αναζήτηση επικοινωνίας, κοινωνικής ή ερωτικής, εσωτερικής ή εξωτερικής, άντρες που δεν μπορούν να παραβιάσουν ούτε τις ανοιχτές θύρες του πλησίον για να μετεωριστούν μαζί του, άντρες που συνεχώς αναρριχώνται και συνεχώς αποτυγχάνουν.

Από την ματιά του Παπαϊωάννου διηθούνται όλα τα γνωρίσματα (ή μήπως συμπτώματα;) του νεοελληνικού ανδρισμού: το ποδόσφαιρο και το γραφείο, η πορνογραφία και η μπουζουκερί, το γυμναστήριο και η αυτοϊκανοποίηση, το ταξίδι και το τσιγάρο, τα βιντεοπαιχνίδια και τα όπλα. Μερικές στιγμές, μερικές δυνατές εικόνες: ένα πέος τραγουδᾴ το Where do I begin σε υπέροχη ορχηστρική εκτέλεση· τα άσπρα γάντια των χορευτών γεννάνε φτερούγες στο κορμί ενός άλλου· μια αρσενική Αφροδίτη της Μήλου χορεύει λάγνα την Μισιρλού· ο ακέφαλος γιάπης καταβροχθίζει χαρτί· η τηλεόραση αυνανίζει τον θεατή· οι χορευτές κοιτάνε με δέος την υπερμεγέθη μπάρμπι· η αρσενική Εύα τρώει τον απαγορευμένο καρπό.

Πολλές φορές βέβαια αναρωτήθηκα το αιώνιο «τι θέλει να πῃ ο ποιητής». Σε μια μουσικοχορευτική παράσταση είναι εύλογο το μήνυμα να σημαίνεται μάλλον παρά να εκφράζεται, τα όρια μεταξύ περιγραφής/αναπαραγωγής και σχολιασμού να είναι θολώτερα, τα όρια της ερμηνείας ευρύτερα. Μήπως όμως εκεί δεν έγκειται η ουσία (ή μια από τις ουσίες) της τέχνης; Η τέχνη δεν είναι απλώς ερμηνευτέα και ερμηνεύσιμη· είναι μάλλον πολυερμηνεύσιμη. Ίσως έτσι πρέπει να είναι και η κριτική.

Να το δήτε.

buzz it!

posted by Αθ. Αναγνωστoπουλος at 10:55

5 Comments:

Anonymous Anonymous said...

Ωραία περιγραφή, αγαπητέ.

Κάτι μετέδωσες και σε μας, τους σχεδόν αμετάκλητα καταδικασμένους στην επαρχιώτικη καλλιτεχνική μιζέρια!

30/11/06 12:15  
Blogger Blawger Μιχάλης said...

Εγώ πάλι νομίζω ότι δε χάνουμε και τίποτε.. άσχετο: Συγκεντρώνω links για Ελληνικά νομικά ιστολόγια. Όποιος έχει υπ' όψιν του κάποιο παρακαλώ να το παραθέτει ως σχόλιο στο πιο πρόσφατο post στο μπλογκ μου για να το δω και να το προσθέσω στη λίστα με τα link.

Συγγνώμη για το θάρρος, ε;

1/12/06 21:40  
Blogger Αθ. Αναγνωστoπουλος said...

Ο netpen και ο e-lawyer είναι οι μόνοι που ξέρω. Στείλε μου όποιον άλλον ξέρεις.

2/12/06 14:00  
Anonymous θρυαλλίς said...

Η περιγραφή σου μου αφήνει την αίσθηση πως το θέαμα βασίζεται σε εύκολους έως χοντροειδείς συμβολισμούς (το πέος που τραγουδά, η αρσενική Αφροδίτη της Μήλου, η υπερμεγέθης Μπάρμπι, η τηλεόραση κ.ά.) με κάποια δόση γκροτέσκου ίσως; Όσο για την... μοναξιά των αντρών μέσα σ'ένα περιβάλλον ατομικής επιτυχίας αλλά και διαρκούς αμφισβήτησης και ανασφάλειας, ως προβληματισμός μου ακούγεται επιπέδου... ΜΕΝ, ΚΛΙΚ κ.λπ. Ίσως να υπεραπλουστεύω τα πράγματα και να παραγνωρίζω πως μια μερίδα του αντρικού φύλου μπορεί πράγματι να αισθάνεται καταπίεση μέσα σ'ένα κοινωνικά κατασκευασμένο "αντρικό προφίλ". Αν όμως συμβαίνει αυτό και με δεδομένο ότι ο κόσμος που ζούμε είναι ένας κόσμος αντρών, ένας κόσμος κατασκευασμένος από και για άντρες (παρακαλώ να μην ακουστεί φεμινιστικό αυτό!)οι μόνοι που ευθύνονται για τις παρενέργειες του κόσμου αυτού στον ψυχισμό των εμπνευστών και δημιουργών του είναι οι ίδιοι οι άντρες που από τότε που περπάτησαν στην γη αναζητούν ταυτότητα...
Την παντελή απουσία γυναικών από το έργο την εκλαμβάνω ως ένδειξη του ότι ο Δημ. Παπαϊωάννου δεν θεωρεί πως μπορούν να προσφέρουν διέξοδο στα αντρικά προβλήματα και πως, αντίθετα, συμβάλλουν στην διόγκωση των συναισθημάτων ανασφάλειας των αρρένων (βλ. Μπάρμπι!).
Μου φαίνεται τελικά πως τα παραχαϊδεμένα παιδιά, δηλ. οι άντρες του έργου, αναζητούν κι άλλο χάιδεμα θεωρώντας ότι ύστερα από 3.000 χρόνια συνεχούς χαϊδέματος, την τελευταία δεκαετία παρουσιάζονται εκτεταμένα φαινόμενα παραμέλησής τους...!!

Τα παραπάνω τελούν υπό την επιφύλαξη της παρακολούθησης του έργου, οπότε ενδεχόμενως να επανέλθω με αναθεωρημένη άποψη!
Ίσως πάλι να αναγκαστώ να ομολογήσω ότι η ανάγνωση της κριτικής του Θανάση ήταν πολύ πιο απολαυστική από το ίδιο το κρινόμενο έργο!!

4/12/06 19:26  
Blogger Αθ. Αναγνωστoπουλος said...

Αγαπητή Θρυαλλίδα, δεν νομίζω ότι ήταν και τόσο αυτονόητα τα σύμβολα που χρησιμοποίησε ο Παπαϊωάννου. Και κοινότοπα ή αναμενόμενα να ήταν πάντως ήταν εντυπωσιακή η οπτικοποίησή τους. Με ενδιαφέρει πολύ η γυναικεία σου οπτική περί χαϊδεμένων αντρών κ.λπ., νομίζω ότι όμως και εσύ θα συμφωνήσης ότι ο ανδρισμός, ό,τι και αν σημαίνη αυτό, διέρχεται τα τελευταία δέκα ας πούμε χρόνια μια κρίση, έναν αναπροσδιορισμό της ταυτότητάς του, κάτι τέτοιο τέλος πάντων, πράγμα που δεν συνέβη μάλλον ούτε στην φεμινιστική ακμή της δεκαετίας του 70. Από αυτήν την άποψη θα ωνόμαζα το 2 ακόμη και ιστορική παράσταση: συμπυκνώνει σε ένα δίωρο ένα ιστορικό σφυγμό, ένα ιστορικό γίγνεσθαι υπαρκτό, είτε μας αρέσει είτε όχι. Το γεγονός ότι ζούμε σε ένα (ευτυχώς όλο και λιγώτερο) κόσμο αντρών καθόλου δεν σημαίνει ότι δεν έχουν (έχουμε!) και οι άντρες τα προβλήματά τους, τα οποία όχι σπάνια δεν προβάλλονται, για διάφορους λόγους. Σκοπεύω να γράψω κάτι προκλητικό σχετικά σε λίγο καιρό. Η σχεδόν παντελής απουσία της γυναίκας (όχι της θηλυκότητας!) από την παράσταση σαφώς και δεν είναι τυχαία, αλλά μπορεί κάλλιστα να σημαίνη το αντίθετο αυτού που κατάλαβες: το πόσο όλοι νιώσαμε την απουσία αυτή εξηγεί και γιατί η παράσταση ονομάζεται 2 (και όχι 1).

Θα χαρώ πολύ να διαβάσω την κριτική σου, αν παρακολουθήσης την παράσταση.

6/12/06 01:54  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home


είδαν φως και μπήκαν