Friday, April 27, 2007

Τράβα φίλε, αν είσαι άντρας...


Σκόπευα να περιμένω να καταλαγιάσουν οι φωνές και οι καυγάδες σχτικά με το θλιβερό περιστατικό στο Virginia Tech και στην συνέχεια να γράψω δύο λόγια για την οπλοκατοχή. Το άρθρο, όμως, του Αρ. Χατζή στον «Τύπο της Κυριακής» (αναδημοσιευμένο εδώ) με αναγκάζει να επισπεύσω την παρέμβασή μου. Σε ό,τι ακολουθεί προσπαθώ να συγκεντρώσω τα βασικά επιχειρήματα υπέρ της οπλοκατοχής και να διασαφήσω ορισμένα ζητήματα που θεωρώ ενδιαφέροντα.

Η πρώτη κατηγορία επιχειρημάτων θα μπορούσε να έχει τίτλο «τα όπλα σώζουν ζωές». Λέγεται, δηλαδή, ότι όσο ευκολότερη είναι η πρόσβαση στα όπλα τόσο λιγότερο κινδυνεύει κανείς να σκοτωθεί από ένα από αυτά. Δεν είμαι σε θέση να αμφισβητήσω τις επικλήσεις σε στατιστικές που «αποδεικνύουν» ότι σε χώρες στις οποίες τα όπλα είναι ελεύθερα η εγκληματικότητα είναι χαμηλή ή, έστω, χαμηλότερη σε σύγκριση με χώρες με το αντίθετο καθεστώς. Μπορώ, όμως, να αμφισβητήσω δύο πράγματα: α) ότι οι παραπομπές στις περιπτώσεις των Η.Π.Α (οπλοκατοχή ελεύθερη) και Μ. Βρετανίας (οπλοκατοχή απαγορευμένη) είναι ατυχείς, καθώς το κατ’ εξοχήν έγκλημα που σχετίζεται με την οπλοκατοχή (δολοφονία) παραμένει σπανιότερο στη δεύτερη και η χρήση όπλων για την απειλή ή άσκηση βίας κατά τη διάπραξη άλλων εγκλημάτων δεν είναι απαραιτήτως ενδεικτική της υπεροχής της μίας ή της άλλης πολιτικής και β) ότι δεν είναι θεμιτό να γίνονται απλοϊκές συγκρίσεις ανάμεσα στο «πριν» και το «μετά» την απαγόρευση οπλοκατοχής, καθώς τίποτα δεν μας εγγυάται ότι αυτός είναι ο καθοριστικός λόγος για την όποια αλλαγή (προς οποιαδήποτε κατεύθυνση). Απλά, αυτά τα «πειράματα» δεν είναι ασφαλή.

Λέγεται, ακόμα, ότι είναι απείρως ευκολότερο –και πιθανότερο- να σκοτωθεί κανείς (ειδικά ένα παιδί) εξαιτίας ενός ατυχήματος στην πισίνα του σπιτιού του παρά από πυροβόλο όπλο. Μήπως θα έπρεπε να απαγορεύσουμε και τις πισίνες καθώς και οτιδήποτε επικίνδυνο για τα παιδιά; Κατ’ αρχάς, είναι κάτι περισσότερο από προφανές, νομίζω, ότι εδώ συγκρίνουμε μήλα με πορτοκάλια και αυτό γιατι: 1) η πρόσβαση στην πισίνα ενός σπιτιού είναι απείρως ευχερέστερη από την πρόσβαση στα «όπλα του σπιτιού», 2) τα σπίτια που έχουν πισίνα ανήκουν κατ’ εξοχήν σε αστούς και μεγαλοαστούς που διαθέτουν την στοιχειώδη παιδεία να απομακρύνουν τα όπλα από τα παιδιά – ένας αγρότης στο Tennessee που αφήνει το όπλο στο περβάζι μέχρι να παρκάρει το τρακτέρ ή ένας υπάλληλος ταχυφαγείου στη Ν. Υόρκη που γυρίζει μεθυσμένος από τη δουλειά και παίζει με το όπλο είναι οι άνθρωποι που συνήθως χάνουν τα παιδιά τους σε τέτοια ατυχήματα και 3) ο μέσος λογικός άνθρωπος ενθαρρύνει το παιδί του να παίξει στην πισίνα αλλά το αποτρέπει με κάθε τρόπο από το να πλησιάσει το συρτάρι με το όπλο – οι πιθανότητες να ακουμπήσει το παιδί το όπλο (πολλώ δε μάλλον να το βρει γεμάτο και να πυροβολήσει) είναι ανυπολόγιστα λιγότερες. Ας υποθέσουμε, όμως, ότι, όντως, οι πισίνες είναι πολύ επικίνδυνες –πιο επικίνδυνες από τα όπλα. Το συμπέρασμα δε θα ήταν ότι θα έπρεπε να είναι ελεύθερη η οπλοκατοχή αλλά μάλλον ότι θα έπρεπε κάτι να κάνουμε για τις πισίνες! Επιπροσθέτως, υπάρχει προφανής και ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε κάτι που είναι προορισμένο εκ κατασκευής (και σύλληψης!) να σκοτώνει και κάτι που προσφέρει άλλες υπηρεσίες αλλά μπορεί και να σκοτώσει. Μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες λόγοι για να διακινδυνεύουμε την κατοχή του δευτέρου αλλά κανένας λόγος πλην της χρήσης ή της απειλής χρήσης του για τον τερματισμό μίας ζωής για την κατοχή του πρώτου. Ένα στυλό μπορεί να τυφλώσει, αλλά δημιουργήθηκε και υπάρχει για να γράφει. Ένα όπλο μπορεί μόνο να σκοτώσει – άντε και να σε βοηθήσει να ξύσεις το κεφάλι σου αν είσαι ο αστυνόμος Μπέκας. Συνεπώς, όσοι το αγοράζουν το κάνουν για να σκοτώσουν με αυτό, "αν χρειαστεί". Το πότε "χρειάζεται" διαφέρει σημαντικά ανάλογα με το αν ο κάτοχός του είναι ο φοβισμένος γείτονάς μας ή ο David Berkowitz.

Από την άλλη, υποστηρίζεται από αρκετούς ότι ένας άνθρωπος με όπλο μπορεί να υπερασπισθεί καλύτερα τον εαυτό του απέναντι σε έναν άλλο οπλοφόρο και ότι οι εγκληματίες φοβούνται περισσότερο τον οπλοφορούντα πολίτη παρά τον αστυνομικό. Το πραγματικό ερώτημα, βέβαια, είναι πώς ακριβώς αντιδρά ένας φοβισμένος και οπλισμένος εγκληματίας. Το βάζει στα πόδια; Μειώνει την εγκληματική του δράση; Θα μου επιτρέψετε να αμφιβάλω. Ο φοβισμένος και οπλισμένος εγκληματίας είναι περισσότερο νευρικός, περισσότερο αποφασισμένος να πατήσει την σκανδάλη και περισσότερο διατεθειμένος να σκοτώσει – αφού «αν δεν τον φάει πρώτος θα το κάνει ο άλλος». Και ο πολίτης; Βρίσκεται, πράγματι, σε καλύτερη θέση ο αμυνόμενος πολίτης; Ασφαλώς όχι, αφού, ακόμα και οι λίγοι που θα αποφάσιζαν να πυροβολήσουν δύσκολα θα βγουν νικητές από το πιστολίδι απέναντι σε έναν επαγγελματία πιστολά ή ψυχασθενή «Ράμπο», ενώ οι περισσότεροι δε θα πυροβολούσαν καν – αλλά θα υπέφεραν τις συνέπειες της γνώσης του αντιπάλου τους ότι μπορεί να το κάνουν. Σε τελική ανάλυση, δεν ισχύει εδώ το «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη» κατά τα πρότυπα του nuclear deterrent της δεκαετίας του ’80. Ceteris paribus, ελεύθερη οπλοκατοχή σημαίνει περισσότερα όπλα στα χέρια των ανθρώπων και περισσότερα όπλα επιφέρουν περισσότερους πυροβολισμούς. Το τι επιφέρουν οι περισσότεροι πυροβολισμοί θα έπρεπε να είναι προφανές...

Η δεύτερη κατηγορία επιχειρημάτων περιστρέφεται γύρω από το δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Το εν λόγω δικαίωμα είναι,φυσικά, προφανές και αδιαμφισβήτητο: όλοι έχουμε δικαίωμα να αποκρούσουμε άδικες επιθέσεις εναντίον όχι μόνο της φυσικής αλλά και της ηθικής μας υπόστασης. Όταν, λοιπόν, οι κακοποιοί βρίσκουν όπλα ούτως ή άλλως, γιατί να μην έχουμε κι εμείς πρόσβαση στο ίδιο μέσο για να αμυνθούμε; Πριν από οτιδήποτε άλλο, το δικαίωμα στην άμυνα δεν περιλαμβάνει συγκεκριμένα μέσα ή συγκεκριμένες μεθόδους. Αν ο Lucky Luke μπορεί να πετύχει τον «κόκκορα» του όπλου του αντιπάλου του και να τον αφοπλίσει ανώδυνα, δεν είναι υποχρεωμένος να το προσπαθήσει ακόμα και όταν τον έχουν περικυκλώσει 20 άτομα με αυτόματα όπλα. Ομοίως, αν εγώ χρειάζομαι αντιαρματικό για να αποκρούσω την επίθεση ενός ναρκομανούς με μαχαίρι, δε δικαιούμαι αυτόματα να αγοράσω το εν λόγω σωτήριο για μένα αξεσουάρ. Σήμερα, μπορεί κανείς, ούτε λίγο ούτε πολύ, να αγοράσει οτιδήποτε παράνομα, από τανκ μέχρι μαχητικό αεροπλάνο. Συνεπάγεται αυτό το δικαίωμά μου να τοποθετήσω νάρκες στον κήπο μου γιατί μπορεί κάποιος κακοποιός να προσπαθήσει να διαρρήξει το σπίτι μου με θωρακισμένο όχημα; Υπάρχουν κάποια δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος στην αυτοδικία, τα οποία έχουμε παραχωρήσει στο «κράτος» υπό οποιαδήποτε έννοια, για να μπορούμε να ζούμε όλοι μαζί. Η παραχώρηση της ρύθμισης της οπλοκατοχής (που δεν συνιστά δικαίωμα αλλά έχει επιπτώσεις στην άσκηση του δικαίωματός μας στην άμυνα) δεν συνεπάγεται την υποχρέωση του κράτους να μας παραχωρεί όπλα, όποτε δεν τα καταφέρνει καλά στην υπεράσπισή μας απέναντι στους οπλοφόρους, αλλά να μειώσει στο ελάχιστο το παράνομο εμπόριο όπλων. Πιθανότατα,κάποιοι κακοποιοί θα εξακολουθούν να βρίσκουν όπλα και να τα χρησιμοποιούν. Είναι προτιμότερο, όμως, να εκπλησσόμεθα δυσάρεστα όταν μαθαίνουμε ότι κάποιος πυροβολήθηκε, παρά να μας προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι κάποιος δεν έχει όπλο. Αν πρέπει να επιλέξω ανάμεσα σε έναν κόσμο στον οποίο θα είμαι εντελώς ανυποψίαστος όταν (παρά την μικρή στατιστική πιθανότητα) αντιμετωπίσω ένα όπλο και έναν στον οποίο θα νιώθω χιλιάδες όπλα να με σημαδεύουν όταν βγαίνω από το σπίτι μου, προτιμώ τον πρώτο. Ακόμα και όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε το βράδυ σε ορισμένες γειτονιές ή να τα βάλουμε με έναν μπράβο νυχτερινού κέντρου. Όταν, όμως, θα ξέρουμε ότι ο καθένας μπορεί να έχει όπλο, θα φοβόμαστε να λογομαχήσουμε με τον κάφρο που παραβίασε το φωτεινό σηματοδότη και μας τράκαρε ή να αφήσουμε το παιδί μας να μαζέψει την μπάλα του από τον κήπο του γείτονα. Και δεν πρέπει να λησμονούμε ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είτε δεν μπορούν είτε δε θέλουν να αγοράσουν όπλο. Για εκείνους η ζωή θα είναι πραγματικά εφιαλτική ανάμεσα σε χιλιάδες πιστολάδες έτοιμους να μετρηθούν στο ηλιοβασίλεμα – και δε θα αλλάζουν πολλά ανάλογα με το πόσοι από αυτούς θα είναι Lucky Luke και πόσοι Joe Dalton. Ας αφήσουμε την άμυνά μας στις κάμερες, τους ανιχνευτές και τις περιπολίες και τα όπλα στους εγκληματίες. Δεν υπάρχει ούτε ένας καλός λόγος –πρακτικός ή ηθικός- για το ελεύθερο της οπλοκατοχής.

buzz it!

posted by Κωνσταντινος Καλλιρης at 19:31

8 Comments:

Blogger S G said...

οπως εγραψα και στο ρουστερ σε γενικες γραμμες συμφωνω, τα οπλα ελαχιστα λειτουργουν ως δυναμη αποτροπης ληστειων ή κατι τεοτιο ενω απο την αλλη ενθαρρυνουν την αλογιστη χρηση τους απο εγκληματιες και αστυνομικους οταν βρισκονται πια σε μια συγκρουση: φαε για να μη σε φανε.

τωρα στο θεμα της πισινας κατι που φαινεται να σας διαφευγει ειναι: κανεις δεν μπαινει στην πισινα κατα λαθος! Μπαινεις, κολυμπας με την θεληση σου, και εχεις καποια πιθανοτητα ατυχηματος οπως σε καθε σπορ. Εσυ ομως επελεξες να σηκωσεις το ρισκο!

Αντιθετα ειναι παρα πολυ πιθανο να βρεθεις παρα την θεληση σου μπροστα σε οπλο, οταν επιτρεπεται η οπλοφορια. δεν μπορεις να επιλεξεις το ρισκο ή οχι, οταν επιτρεπεται η οπλοφορια εισαι εκτεθειμενος θες δεν θες.

28/4/07 19:17  
Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Τοποθετήθηκα τόσες φορές σε σχόλια για το θέμα που απλά χρησιμοποιούσα τα ίδια επιχειρήματα μ' εσένα. Δεν θα επαναλάβω κάτι άλλο, παρά μόνο θα τονίσω την έκπληξή μου ότι κάποιος θέτει ζήτημα υπέρ των όπλων.

28/4/07 22:56  
Blogger Κωνσταντινος Καλλιρης said...

Σωτήρη, υπό μία έννοια, αυτό λέω κι εγώ προς το τέλος του κειμένου: ακόμα και εκείνοι που επιλέγουν να μην "ανακατευθούν" με όπλα μπορούν να βρεθούν μπροστά σε ένα από αυτά. Ακόμα όμως κι αν αυτό δεν συμβεί, η ψυχολογική επιβάρυνση του να ξέρεις ότι είναι πολύ πιθανόν να συμβεί, όχι μόνο επειδή θα έχουν περισσότεροι όπλο, αλλά και επειδή οι περισσότεροι θα θεωρούν δεδομένο/πολύ πιθανό ότι θα έχεις κι εσύ είναι ένα βάρος που κανείς δεν πρέπει να υποχρεωθεί να επωμισθεί προς όφελος μίας στρεβλής ανάγνωσης του "δικαιώματος στην άμυνα". Όσον αφορά το παράδειγμα της πισίνας, δεν ασχολήθηκα με την πλευρά που αναφέρεις γιατί αναφερόμουν σε παιδιά και σε ατυχήματα άσχετα με την συνήθη χρήση της πισίνας. Φυσικά, όμως, είναι απείρως ευκολότερο να πέσεις θύμα ατυχήματος με όπλο όντας αντελώς ανυποψίαστος και αμέτοχος, παρά να σου συμβεί κάτι αντίστοιχο σε πισίνα!

30/4/07 20:34  
Blogger Κουνουπι said...

Αυτό για τον αστό/μεγαλοαστό και την παιδεία του σε αντιπαράθεση με τον αγρότη/υπάλληλο ταχυφαγείου, μου χτύπησε πολύ αρνητικά όταν το διάβασα. Ακόμα και για ρατσισμό μπορώ να σε κατηγορήσω. Γιατί το γράφεις αυτό; Έχεις υπ’ όψη σου, για παράδειγμα, έρευνες που να δείχνουν μεγαλύτερη πυκνότητα ατυχημάτων από όπλα σε αγροτικές περιοχές απ’ ό,τι σε επιφανείς αστικές; Αν όχι, τότε δε βλέπω τι με εμποδίζει να αντιστρέψω το επιχείρημά σου: ένας αγρότης, άνθρωπος πρακτικός που ξέρει καλά από την εμπειρία του με το τρακτέρ ότι ο κίνδυνος πάντα καιροφυλακτεί και δεν επιτρέπεται ούτε μία στιγμή χαλάρωσης, μπορεί να καθοδηγήσει καλύτερα το παιδί του στη σχέση του με όπλα απ’ ό,τι ένας άνθρωπος γραφείου (τέτοιοι είναι συνήθως οι έχοντες πισίνα).

Επίσης, συνεχίζω να θεωρώ ότι ο πολίτης με όπλο μπορεί να υπερασπιστεί καλύτερα τον εαυτό του απ’ ό,τι ο πολίτης χωρίς όπλο. Πρώτον, διότι οι περισσότεροι κλέφτες/βιαστές/δολοφόνοι κ.λπ. δεν είναι επαγγελματίες πιστολάδες αλλά ερασιτέχνες του εγκλήματος που υποπίπτουν στον πειρασμό παραβατικής πράξης. Δεύτερον, διότι ακόμα και οι επαγγελματίες θέλουν να νιώθουν ότι θα δράσουν εύκολα και ακίνδυνα. Δε θα το σκεφτούν πολύ περισσότερο να κάνουν κάποια βρωμοδουλειά άμα ξέρουν ότι μπορεί να σκοτωθούν;

Τέλος, θα ήθελα να ρωτήσω αν έχεις νιώσει το συναίσθημα της ασφάλειας που δίνει η επίγνωση του «έχω όπλο στο σπίτι μου». Πιστεύω ειλικρινά, κάτι που δεν μπήκα στον κόπο να αναπτύξω στους e-roosters, ότι πολλοί θα αναθεωρούσαν τη φιλοσοφία τους για το θέμα της οπλοκατοχής αν ένιωθαν κάποτε αυτό το συναίσθημα. Τόσο ισχυρό είναι. Κι αυτός μου φαίνεται καλός λόγος όχι ακριβώς για το ελεύθερο, αλλά για τη μη εκ προοιμίου απαγόρευση της οπλοκατοχής.

5/5/07 23:42  
Blogger Κωνσταντινος Καλλιρης said...

Γεια σου κουνούπι,

Κατ' αρχάς, θα παρακαλούσα να μη λέμε μεγάλες κουβέντες. Δεν υπάρχει φυσικά ίχνος ρατσιστικής διάθεσης στα λεγόμενά μου και θα έπρεπε, νομίζω, να είναι προφανές. Αν θα μπορούσε να είναι ύποπτο το σχόλιό μου για κάτι, αυτό θα ήταν το αμάρτημα του ελιτισμού. Ασφαλώς, ούτε αυτό ισχύει, αλλά απολογούμαι ελικρινά αν έθιξα τα αισθήματά σου με την πρόχειρη διατύπωσή μου. Από εκεί και πέρα, δε χειάζονται, νομίζω, στατιστικές για να διαπιστώσει κανείς ότι όσο πιο άνετα νιώθει κανείς με τα όπλα και τη βία τόσο πιο εύκολα φθάνουν τα πρώτα στα χέρια των παιδιών. Οι αγροτικές κοινωνίες είναι για λόγους προφανείς, που δε βαρύνουν απαραιτήτως τα μέλη τους, πιο ανεκτικές σε εκδηλώσεις ανδρισμού και "παλικαριάς" σε σχέση με τις αστικές. Αν χρειάζεσαι και έρευνες, πάντως, δες πχ αυτό: www.medscape.com/viewarticle/405837. Όσο για τους αστούς και τους μεγαλοαστούς, αναφερόμουν κυρίως στον άμεσο κοινωνικό έλεγχο: οι άνθρωποι αυτοί στη δουλειά, τη γειτονιά, το φιλικό τους περιβάλλον κλπ ακούν συνήθως περισσότερα για την επικινδυνότητα των όπλων, όπως ακούν περισσότερα και για την οδική ασφάλεια ή την παιδική ψυχολογία. Έχει να κάνει σε κάποιο βαθμό με το υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο, αλλά πρωτίστως, θέλω να πιστεύω , με τον περισσότερο και ποιοτικότερο ελεύθερο χρόνο. Εν ολίγοις, ο υπάλληλος ταχυφάγειου έχει σημαντικότερα προβλήματα στην καθημερινότητά του. Σκέψου ότι πριν από 50 χρόνια η φράση "ψυχολογικά προβλήματα" ήταν άγνωστη στον μέσο Έλληνα για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Όσον αφορά το αν το όπλο μας προστατεύει ή μας εκθέτει σε μεγαλύτερο κίνδυνο, τη γνώμη μου την ξέρεις. Ο φόβος ότι μπορεί το υποψήφιο θύμα να έχει όπλο λίγους αποθαρρύνει και πολλούς τρομάζει με αποτέλεσμα να πάει πιο εύκολα το δάχτυλο στην σκανδάλη. Το έγκλημα έχει παραδοσιακά το γνώρισμα της προσαρμοστικότητας στις νεες συνθήκες. Από εκεί και πέρα, είναι και ζήτημα εγκληματολογικής προσέγγισης. Η δική μου είναι αυτή, η δική σου είναι άλλη. Άλλωστε, τόσο καιρό στην πιάτσα, δεν έχω δει καμμία πραγματικά πειστική αμιγώς εγκληματολογική θεωρία (τυχαίο θα είναι μάλλον...).

Τέλος, το αν νιώθει κανείς πιο ασφαλής όταν έχει όπλο στο σπίτι, για εμένα προσωπικά, δεν έχει καμμία επιχειρηματολογική δύναμη. Αν εγώ νιώθω ασφαλής μόνο όταν έχω πηρυνικά στο σπίτι μου εσύ θα περνάς απ' έξω; Θα πρέπει να επιτρέπεται οτιδήποτε συντελεί στο να νιώθουμε ασφαλείς;

6/5/07 02:31  
Blogger Κουνουπι said...

Για την αποτρεπτική ή όχι δύναμη ενός όπλου στο σπίτι:
Παλιότερα ήμουν μέλος σε μία οργάνωση προστασίας ζώων και συχνά κάναμε ‘εξορμήσεις’ σε αυλές και αποθήκες ασυνειδήτων που κρατούσαν δεμένους μπούφους, αλεπούδες, ασβούς κ.α. Οι τύποι έβρισκαν το ζώο στο δάσος ή αλλού, του έβαζαν μία αλυσίδα και το φυλάκιζαν σε άθλιες συνθήκες και κατάσταση. Μπουκάραμε λοιπόν όσο πιο ήσυχα γινόταν όταν ο ιδιοκτήτης δεν πρόσεχε, παίρναμε το ζώο, προσπαθούσαμε να το περιθάλψουμε και τελικά να το ελευθερώσουμε.
Όταν όμως το φυλακισμένο ζώο ήταν στην αυλή κάποιου κυνηγετικού συλλόγου, κανένας μας δεν τολμούσε να μπει (μόνο μία φορά τόλμησαν κάποιοι φίλοι να το κάνουν, για να πάρουν έναν δεμένο κύκνο όταν οι κυνηγοί μέσα γλεντούσαν). Η σκέψη να ρίξει, έστω και για εκφοβισμό, κάποιος εξαγριωμένος κυνηγός, μάς απέτρεπε αποτελεσματικά από το ‘έγκλημα’.
Αυτό βέβαια δεν είναι κάποια ‘πειστική εγκληματολογική θεωρία’ αλλά μία προσωπική εμπειρία, στην οποία μπορείς να βρεις πολλά κενά (ήμασταν ερασιτέχνες, δεν ήμασταν οπλισμένοι κ.α.). Αυτήν έχω όμως και με βάση αυτήν κρίνω.

«Τέλος, το αν νιώθει κανείς πιο ασφαλής όταν έχει όπλο στο σπίτι, για εμένα προσωπικά, δεν έχει καμία επιχειρηματολογική δύναμη».
Σαφώς και δεν έχει. Δεν επιθυμώ να το συνεχίσω άλλο, ούτε εσύ θα πείσεις εμένα ούτε εγώ εσένα. Ήδη έχω μετανιώσει που άφησα σχόλιο γι’ αυτό το θέμα.

Τέλος, έχεις δίκιο για τη λέξη «ρατσισμός» που έγραψα. Τώρα που το ξαναβλέπω, πράγματι ήταν υπερβολικό από μεριάς μου.

7/5/07 22:04  
Blogger Κωνσταντινος Καλλιρης said...

Έστω και με λίγη καθυστέρηση θα ήθελα να κάνω μερικά σχόλια σχετικά με την τελευταία τοποθέτηση του κουνουπιού. Κατ' αρχάς, και ελαφρώς εκτός θέματος, να εκφράσω τη χαρά μου για τη φιλοζωική δράση σου, κουνούπι. Νομίζω πως η είσοδος στην ιδοκτησία κάποιου είναι ηθικά επιτρεπτή όταν εντός αυτής είναι βέβαιο ότι διαπράττονται αδικήματα για τα οποία δεν επεμβαίνει, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, η αστυνομία. Κατά τα λοιπά, τη δύναμη του επιχειρήματος τη διέγνωσες και ο ίδιος. Εγώ θα προσθέσω μόνο ότι, δυστυχώς, ένα καλό παράδειγμα μπορεί να γκρεμίσει αλλά ποτέ να χτίσει μία θεωρία.

Σε ό,τι αφορά το σχόλιό σου "ούτε εγώ θα σε πείσω ούτε εσύ θα με πείσεις", θέλω να τονίσω ότι εγώ όχι μόνο είμαι ανοιχτός σε επιχειρήματα κάθε είδους, αλλά πείθομαι -ή τουλάχιστον αρχίζω να αμφιβάλω!- και σχετικά εύκολα. Αυτός είναι και ο μόνος λόγος για τον οποίο γράφω εδώ αλλά και ο βασικός λόγος για τον οποίο χρησιμοποιώ συνήθως πολλά "νομίζω". "μου φαίνεται" κοκ. Αν θέλει κανείς να διαφωτίσει τον κόσμο γράφει ένα κανονικό άρθρο ή τέλος πάντων σε κάποιο άλλο μπλογκ που θα τον διαβάσουν και περισσότεροι "αδαείς". Συνεπώς, αν αυτός ειναι ο λόγος για τον οποίο "μετάνιωσες που άφησες σχόλιο γι' αυτό το θέμα" με αδικείς. Αν ο λόγος είναι άλλος και θέλεις να μας τον πεις εγώ θα τον ακούσω ευχαρίστως.

11/5/07 21:05  
Blogger Κουνουπι said...

Με τη δική μου καφενειακή φιλοσοφία, το εκφράζω ως εξής: κάποια πράγματα υπάγονται στη δικαιοδοσία των επιχειρημάτων. Μπορώ να σε πείσω (ή να με πείσεις) ότι τα μήλα είναι πιο ωφέλιμα από τα ροδάκινα. Αν όμως σου αρέσουν περισσότερο τα ροδάκινα, δεν μπορώ να σε πείσω να αλλάξεις γούστα. Αν αγαπάς την Ελένη, δεν μπορώ να σε πείσω να αγαπήσεις τη Μαρία ό,τι και να σου πω. Τα επιχειρήματα φτάνουν ως ένα σημείο, από κει και πέρα η επιλογή γίνεται με το θυμικό μέρος του εαυτού μας.
Ακριβώς γι' αυτό παραδέχομαι την επιχειρηματολογική αδυναμία των θέσεών μου. Αν δεν έχει νιώσει κάποιος την αίσθηση της ασφάλειας που δίνει ένα όπλο στο σπίτι, δεν μπορώ να προσθέσω πολλά και να συζητήσω μαζί του. Είναι ισχυρή αυτή η αίσθηση και, όπως έγραφα πιο πάνω: «Πιστεύω ειλικρινά … ότι πολλοί θα αναθεωρούσαν τη φιλοσοφία τους για το θέμα της οπλοκατοχής αν ένιωθαν κάποτε αυτό το συναίσθημα».
Λένε ότι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που μπορεί να καταλάβει έναν βετεράνο πολεμιστή είναι ένας άλλος βετεράνος πολεμιστής. Αυτό εννοούσα στο προηγούμενό μου σχόλιο και τίποτα πιο εξεζητημένο.

Το θυμικό κουνούπι.

12/5/07 21:50  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home


είδαν φως και μπήκαν