Friday, April 27, 2007

Τράβα φίλε, αν είσαι άντρας...


Σκόπευα να περιμένω να καταλαγιάσουν οι φωνές και οι καυγάδες σχτικά με το θλιβερό περιστατικό στο Virginia Tech και στην συνέχεια να γράψω δύο λόγια για την οπλοκατοχή. Το άρθρο, όμως, του Αρ. Χατζή στον «Τύπο της Κυριακής» (αναδημοσιευμένο εδώ) με αναγκάζει να επισπεύσω την παρέμβασή μου. Σε ό,τι ακολουθεί προσπαθώ να συγκεντρώσω τα βασικά επιχειρήματα υπέρ της οπλοκατοχής και να διασαφήσω ορισμένα ζητήματα που θεωρώ ενδιαφέροντα.

Η πρώτη κατηγορία επιχειρημάτων θα μπορούσε να έχει τίτλο «τα όπλα σώζουν ζωές». Λέγεται, δηλαδή, ότι όσο ευκολότερη είναι η πρόσβαση στα όπλα τόσο λιγότερο κινδυνεύει κανείς να σκοτωθεί από ένα από αυτά. Δεν είμαι σε θέση να αμφισβητήσω τις επικλήσεις σε στατιστικές που «αποδεικνύουν» ότι σε χώρες στις οποίες τα όπλα είναι ελεύθερα η εγκληματικότητα είναι χαμηλή ή, έστω, χαμηλότερη σε σύγκριση με χώρες με το αντίθετο καθεστώς. Μπορώ, όμως, να αμφισβητήσω δύο πράγματα: α) ότι οι παραπομπές στις περιπτώσεις των Η.Π.Α (οπλοκατοχή ελεύθερη) και Μ. Βρετανίας (οπλοκατοχή απαγορευμένη) είναι ατυχείς, καθώς το κατ’ εξοχήν έγκλημα που σχετίζεται με την οπλοκατοχή (δολοφονία) παραμένει σπανιότερο στη δεύτερη και η χρήση όπλων για την απειλή ή άσκηση βίας κατά τη διάπραξη άλλων εγκλημάτων δεν είναι απαραιτήτως ενδεικτική της υπεροχής της μίας ή της άλλης πολιτικής και β) ότι δεν είναι θεμιτό να γίνονται απλοϊκές συγκρίσεις ανάμεσα στο «πριν» και το «μετά» την απαγόρευση οπλοκατοχής, καθώς τίποτα δεν μας εγγυάται ότι αυτός είναι ο καθοριστικός λόγος για την όποια αλλαγή (προς οποιαδήποτε κατεύθυνση). Απλά, αυτά τα «πειράματα» δεν είναι ασφαλή.

Λέγεται, ακόμα, ότι είναι απείρως ευκολότερο –και πιθανότερο- να σκοτωθεί κανείς (ειδικά ένα παιδί) εξαιτίας ενός ατυχήματος στην πισίνα του σπιτιού του παρά από πυροβόλο όπλο. Μήπως θα έπρεπε να απαγορεύσουμε και τις πισίνες καθώς και οτιδήποτε επικίνδυνο για τα παιδιά; Κατ’ αρχάς, είναι κάτι περισσότερο από προφανές, νομίζω, ότι εδώ συγκρίνουμε μήλα με πορτοκάλια και αυτό γιατι: 1) η πρόσβαση στην πισίνα ενός σπιτιού είναι απείρως ευχερέστερη από την πρόσβαση στα «όπλα του σπιτιού», 2) τα σπίτια που έχουν πισίνα ανήκουν κατ’ εξοχήν σε αστούς και μεγαλοαστούς που διαθέτουν την στοιχειώδη παιδεία να απομακρύνουν τα όπλα από τα παιδιά – ένας αγρότης στο Tennessee που αφήνει το όπλο στο περβάζι μέχρι να παρκάρει το τρακτέρ ή ένας υπάλληλος ταχυφαγείου στη Ν. Υόρκη που γυρίζει μεθυσμένος από τη δουλειά και παίζει με το όπλο είναι οι άνθρωποι που συνήθως χάνουν τα παιδιά τους σε τέτοια ατυχήματα και 3) ο μέσος λογικός άνθρωπος ενθαρρύνει το παιδί του να παίξει στην πισίνα αλλά το αποτρέπει με κάθε τρόπο από το να πλησιάσει το συρτάρι με το όπλο – οι πιθανότητες να ακουμπήσει το παιδί το όπλο (πολλώ δε μάλλον να το βρει γεμάτο και να πυροβολήσει) είναι ανυπολόγιστα λιγότερες. Ας υποθέσουμε, όμως, ότι, όντως, οι πισίνες είναι πολύ επικίνδυνες –πιο επικίνδυνες από τα όπλα. Το συμπέρασμα δε θα ήταν ότι θα έπρεπε να είναι ελεύθερη η οπλοκατοχή αλλά μάλλον ότι θα έπρεπε κάτι να κάνουμε για τις πισίνες! Επιπροσθέτως, υπάρχει προφανής και ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε κάτι που είναι προορισμένο εκ κατασκευής (και σύλληψης!) να σκοτώνει και κάτι που προσφέρει άλλες υπηρεσίες αλλά μπορεί και να σκοτώσει. Μπορεί να υπάρχουν χιλιάδες λόγοι για να διακινδυνεύουμε την κατοχή του δευτέρου αλλά κανένας λόγος πλην της χρήσης ή της απειλής χρήσης του για τον τερματισμό μίας ζωής για την κατοχή του πρώτου. Ένα στυλό μπορεί να τυφλώσει, αλλά δημιουργήθηκε και υπάρχει για να γράφει. Ένα όπλο μπορεί μόνο να σκοτώσει – άντε και να σε βοηθήσει να ξύσεις το κεφάλι σου αν είσαι ο αστυνόμος Μπέκας. Συνεπώς, όσοι το αγοράζουν το κάνουν για να σκοτώσουν με αυτό, "αν χρειαστεί". Το πότε "χρειάζεται" διαφέρει σημαντικά ανάλογα με το αν ο κάτοχός του είναι ο φοβισμένος γείτονάς μας ή ο David Berkowitz.

Από την άλλη, υποστηρίζεται από αρκετούς ότι ένας άνθρωπος με όπλο μπορεί να υπερασπισθεί καλύτερα τον εαυτό του απέναντι σε έναν άλλο οπλοφόρο και ότι οι εγκληματίες φοβούνται περισσότερο τον οπλοφορούντα πολίτη παρά τον αστυνομικό. Το πραγματικό ερώτημα, βέβαια, είναι πώς ακριβώς αντιδρά ένας φοβισμένος και οπλισμένος εγκληματίας. Το βάζει στα πόδια; Μειώνει την εγκληματική του δράση; Θα μου επιτρέψετε να αμφιβάλω. Ο φοβισμένος και οπλισμένος εγκληματίας είναι περισσότερο νευρικός, περισσότερο αποφασισμένος να πατήσει την σκανδάλη και περισσότερο διατεθειμένος να σκοτώσει – αφού «αν δεν τον φάει πρώτος θα το κάνει ο άλλος». Και ο πολίτης; Βρίσκεται, πράγματι, σε καλύτερη θέση ο αμυνόμενος πολίτης; Ασφαλώς όχι, αφού, ακόμα και οι λίγοι που θα αποφάσιζαν να πυροβολήσουν δύσκολα θα βγουν νικητές από το πιστολίδι απέναντι σε έναν επαγγελματία πιστολά ή ψυχασθενή «Ράμπο», ενώ οι περισσότεροι δε θα πυροβολούσαν καν – αλλά θα υπέφεραν τις συνέπειες της γνώσης του αντιπάλου τους ότι μπορεί να το κάνουν. Σε τελική ανάλυση, δεν ισχύει εδώ το «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη» κατά τα πρότυπα του nuclear deterrent της δεκαετίας του ’80. Ceteris paribus, ελεύθερη οπλοκατοχή σημαίνει περισσότερα όπλα στα χέρια των ανθρώπων και περισσότερα όπλα επιφέρουν περισσότερους πυροβολισμούς. Το τι επιφέρουν οι περισσότεροι πυροβολισμοί θα έπρεπε να είναι προφανές...

Η δεύτερη κατηγορία επιχειρημάτων περιστρέφεται γύρω από το δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Το εν λόγω δικαίωμα είναι,φυσικά, προφανές και αδιαμφισβήτητο: όλοι έχουμε δικαίωμα να αποκρούσουμε άδικες επιθέσεις εναντίον όχι μόνο της φυσικής αλλά και της ηθικής μας υπόστασης. Όταν, λοιπόν, οι κακοποιοί βρίσκουν όπλα ούτως ή άλλως, γιατί να μην έχουμε κι εμείς πρόσβαση στο ίδιο μέσο για να αμυνθούμε; Πριν από οτιδήποτε άλλο, το δικαίωμα στην άμυνα δεν περιλαμβάνει συγκεκριμένα μέσα ή συγκεκριμένες μεθόδους. Αν ο Lucky Luke μπορεί να πετύχει τον «κόκκορα» του όπλου του αντιπάλου του και να τον αφοπλίσει ανώδυνα, δεν είναι υποχρεωμένος να το προσπαθήσει ακόμα και όταν τον έχουν περικυκλώσει 20 άτομα με αυτόματα όπλα. Ομοίως, αν εγώ χρειάζομαι αντιαρματικό για να αποκρούσω την επίθεση ενός ναρκομανούς με μαχαίρι, δε δικαιούμαι αυτόματα να αγοράσω το εν λόγω σωτήριο για μένα αξεσουάρ. Σήμερα, μπορεί κανείς, ούτε λίγο ούτε πολύ, να αγοράσει οτιδήποτε παράνομα, από τανκ μέχρι μαχητικό αεροπλάνο. Συνεπάγεται αυτό το δικαίωμά μου να τοποθετήσω νάρκες στον κήπο μου γιατί μπορεί κάποιος κακοποιός να προσπαθήσει να διαρρήξει το σπίτι μου με θωρακισμένο όχημα; Υπάρχουν κάποια δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου και του δικαιώματος στην αυτοδικία, τα οποία έχουμε παραχωρήσει στο «κράτος» υπό οποιαδήποτε έννοια, για να μπορούμε να ζούμε όλοι μαζί. Η παραχώρηση της ρύθμισης της οπλοκατοχής (που δεν συνιστά δικαίωμα αλλά έχει επιπτώσεις στην άσκηση του δικαίωματός μας στην άμυνα) δεν συνεπάγεται την υποχρέωση του κράτους να μας παραχωρεί όπλα, όποτε δεν τα καταφέρνει καλά στην υπεράσπισή μας απέναντι στους οπλοφόρους, αλλά να μειώσει στο ελάχιστο το παράνομο εμπόριο όπλων. Πιθανότατα,κάποιοι κακοποιοί θα εξακολουθούν να βρίσκουν όπλα και να τα χρησιμοποιούν. Είναι προτιμότερο, όμως, να εκπλησσόμεθα δυσάρεστα όταν μαθαίνουμε ότι κάποιος πυροβολήθηκε, παρά να μας προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι κάποιος δεν έχει όπλο. Αν πρέπει να επιλέξω ανάμεσα σε έναν κόσμο στον οποίο θα είμαι εντελώς ανυποψίαστος όταν (παρά την μικρή στατιστική πιθανότητα) αντιμετωπίσω ένα όπλο και έναν στον οποίο θα νιώθω χιλιάδες όπλα να με σημαδεύουν όταν βγαίνω από το σπίτι μου, προτιμώ τον πρώτο. Ακόμα και όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε το βράδυ σε ορισμένες γειτονιές ή να τα βάλουμε με έναν μπράβο νυχτερινού κέντρου. Όταν, όμως, θα ξέρουμε ότι ο καθένας μπορεί να έχει όπλο, θα φοβόμαστε να λογομαχήσουμε με τον κάφρο που παραβίασε το φωτεινό σηματοδότη και μας τράκαρε ή να αφήσουμε το παιδί μας να μαζέψει την μπάλα του από τον κήπο του γείτονα. Και δεν πρέπει να λησμονούμε ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είτε δεν μπορούν είτε δε θέλουν να αγοράσουν όπλο. Για εκείνους η ζωή θα είναι πραγματικά εφιαλτική ανάμεσα σε χιλιάδες πιστολάδες έτοιμους να μετρηθούν στο ηλιοβασίλεμα – και δε θα αλλάζουν πολλά ανάλογα με το πόσοι από αυτούς θα είναι Lucky Luke και πόσοι Joe Dalton. Ας αφήσουμε την άμυνά μας στις κάμερες, τους ανιχνευτές και τις περιπολίες και τα όπλα στους εγκληματίες. Δεν υπάρχει ούτε ένας καλός λόγος –πρακτικός ή ηθικός- για το ελεύθερο της οπλοκατοχής.

buzz it!

posted by Κωνσταντινος Καλλιρης at 19:31 | 8 comments links to this post

Wednesday, April 25, 2007

Creatures of the Night, are you prepared for the feast?




Το αμερικανικό επαγγελματικό wrestling έχει ένα τεράστιο προσόν: είναι μία απίστευτη, παιδιάστικη, αλλά, πρωτίστως, τεράστια σαχλαμάρα. Χιλιάδες άνθρωποι γεμίζουν ασφυκτικά τεράστια γήπεδα για να δουν κάτι τεράστιους τύπους να υποκρίνονται ότι δέρνονται. Αυτή η παραδοχή έχει οδηγήσει πολλούς στην πεποίθηση ότι το wrestling δεν είναι άθλημα. Κι όμως, πρόκειται για ένα show με όσα στοιχεία αθλήματος έχει και η ενόργανη γυμναστική! Η μεγάλη διαφορά είναι ότι στο ρόλο των αθλητών δεν συναντά κανείς μικρόσωμους γυμναστές σαν τον Δημοσθένη Ταμπάκο, αλλά θηρία σαν τον κύριο της φωτογραφίας. Για να πετύχει κανείς σε αυτή τη δουλειά πρέπει, πρωτίστως, να είναι εξαιρετικός αθλητής: σκεφτείτε έναν τύπο με ύψος 2.08 και βάρος 120 κιλά να τρέχει πάνω-κάτω σε ένα ρινγκ για 10 τουλάχιστον λεπτά. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι άνθρωποι αυτών των διαστάσεων δυσκολεύονται να περπατήσουν – πολλώ δε μάλλον να κάνουν ακροβατικά. Όμως, θα έλεγε κανείς, αυτοί δεν αγγίζουν καλά καλά ο ένας τον άλλον! Τι είδους πάλη είναι αυτή; Η απάντηση είναι: η μόνη πάλη που θα παρακολουθούσα εγώ προσωπικά! Και αν πιστεύετε ότι δεν είναι επώδυνο το άθλημα ξανασκεφτείτε το. Σίγουρα, αν προσγειωθεί ένα θηρίο με τον αγκώνα στο στήθος κάποιου το πιθανότερο είναι ότι ο εν λόγω αγκώνας θα βγει από την πλάτη του θύματος. Αλλά ακόμα κι όταν σε χτυπά με τον τρικέφαλό του, υποκρινόμενος ότι το κάνει με τον αγκώνα, πόσο σκληρός πρέπει να είσαι για να σηκωθείς και να συνεχίσεις; Και δε θέλω καν να σκέφτομαι πως είναι να προσγειώνονται 120 κιλά από πέντε μέτρα ύψος. Όταν ήμουν μικρός εντυπωσιαζόμουν τρομερά από τη χλιδή και το αστραφτερό κιτς των αναμετρήσεων της χρυσής εποχής του WWF με τον Hogan να μαλώνει με τον Ultimate Warrior και τον Macho Man να τρέμει το φίδι του Jake –the Snake- Roberts. Από εκείνη την ακμάζουσα βιομηχανία ξεπήδησε ο μεγαλύτερος, κατά την ταπεινή μου άποψη, wrestler όλων των εποχών. Με την ευκαιρία της κατάκτησης του World Heavyweight Championship στην Wrestlemania 23 από τον πιο σκοτεινό ήρωα της αμερικανικής λαϊκής διασκέδασης, του αποδίδω διά του παρόντος τα εύσημα για το γέλιο και τη χαλάρωση που μου χάρισε η μοναδική persona του. Ladies and Gentlemen, with a weight of 305 pounds, from Death Valley, The Undertaker!

O Undertaker πρωτοεμφανίστηκε στο επαγγελματικό wrestling το 1990 όταν ο «κακός» Ted DiBiase έφερε ένα θηρίο στο ρινγκ του Survivor Series για να ενισχύσει την ομάδα του. Μόλις έκανε το πρώτο βήμα με τον προβολέα να τον ακολουθεί όσοι βρίσκονταν στο στάδιο κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται για έναν ακόμα ψηλό που βγήκε από το γυμναστήριο για να ενισχύσει το έρεισμα κάποιου ήρωα τύπου Hogan ή Big Bossman που θα τον δείρει τελικά αφού πρώτα φάει λίγο ύπουλο ξύλο. Με ύψος 2.10 και βάρος 130 κιλά και ντυμένος σαν νεκροθάφτης της Άγριας Δύσης, με σκισμένο πουκάμισο, γκέτες και καπέλο (όλα μάυρα, φυσικά, εκτός από τις γκέτες και τα γάντια), άδειασε το ρινγκ σε λίγα λεπτά. Μέσα σε λίγους μήνες και υπό τη καθοδήγηση του νέου του μάνατζερ Paul Bearer (το πιάσατε το υπονοούμενο έτσι;) ο Undertaker πήγε στην πρώτη του Wrestlemania και καθάρισε τον δημοφιλέστατο Jimmy “Superfly” Snuka (αυτό είναι nickname!) με συνοπτικές διαδικασίες. Από εκεί συνέχισε αήττητος μέχρι που ξάπλωσε και τον Hogan και πήρε τον τίτλο (λίγο αργότερα, φυσικά, ο Hulkster έσπασε το αήττητο του θηρίου και ξαναπήρε τη ζώνη). Αφού έδειρε λιγάκι τον Roberts, ο Taker έγινε, όπως ήταν αναμενόμενο, «καλό παιδί» και αγαπημένος των οπαδών του αθλήματος.

Ο Undertaker είχε ένα μυστικό και αυτό ήταν, υποτίθεται, που επέτρεπε στον μάνατζέρ του να τον κατευθύνει πλήρως μέσω μίας τεφροδόχου το περιεχόμενο της οποίας αγνοούσαμε για πολλά χρόνια (τελικά ήταν οι στάχτες των γονιών του που είχαν καεί κλπ κλπ). Δεν έλεγε πολλά, αλλά όταν μιλούσε φρόντιζε να τρομοκρατεί τους αντιπάλους του με ατάκες του στυλ: “ The only thing you will hear, Yokozuna...is the hounds of hell...baying for your soul!”. Περιττό να τονίσει κανείς ότι το σενάριο έλεγε ότι ο τύπος ήταν σε απευθείας σύνδεση με την κόλαση και οι «φήμες» για την «αθάνατη» (!) φύση του έδιναν και έπαιρναν. Σε αυτό βοηθούσαν και οι πραγματικά απίστευτες αθλητικές ικανότητές του που του επέτρεπαν όχι απλά να πετάει διάφορα θηρία από τη μία άκρη του ρινγκ στην άλλη σαν πάνινες κούκλες αλλά και να ίπταται σε απίστευτο ύψος για τον όγκο του, να επιστρατεύει πλαστικές κινήσεις που χαρακτήριζαν πιο μικρόσωμους παλαιστές, ακόμα και να περπατάει στο τρίτο σχοινί με πρωτοφανή άνεση. Όγκος, δύναμη, ταχύτητα, ελαστικότητα και κόκκαλα που δεν έσπαγαν με τίποτα αποτέλεσαν τη βάση για μία μεγάλη καριέρα στο επαγγελματικό wrestling. Αυτό που την απογείωσε, όμως, ήταν η απίστευτη ταύτιση του ανθρώπου πίσω από το μακιγιάζ, του Mark Calaway. Παθιασμένος ο ίδιος με το υπερφυσικό και το σκοτεινό (με τον απλοϊκό, φυσικά, τρόπο των παλιών ροκάδων), γέμισε το κορμί του τατουάζ και με βαριά φωνή τελείωνε τους σύντομους λόγους του με ένα Rest in Peace. Τελικά, το σενάριο του show τον ήθελε να πεθαίνει δύο φορές και να επανέρχεται από τον κόσμο των νεκρών!

Πέρα από το ταλέντο του στο ρινγκ, ο Undertaker έφερε στο show μία σειρά από καινοτομίες που αγαπήθηκαν πολύ. Μία από αυτές ήταν το casket match, ένας αγώνας που τελείωνε όταν ένας από τους δύο αντιπάλους κατέληγε σε ένα φέρετρο που βρισκόταν δίπλα στο ρινγκ και που έφτιαχνε φυσικά ο ίδιος στο λημέρι του. Ακολούθησε το Buried Alive Match (χωρίς σχόλια), ενώ δεν υπάρχει αμφιβολία για το ότι και οι καλύτεροι αγώνες σε ατσάλινο «κλουβί» είχαν τον ίδιο πρωταγωνιστή (Hell in a Cell). Απέκτησε ουκ ολίγα παρατσούκλια (The Phenom, The Reaper, The Lord of Darkness, The Deadman κα) και πάλεψε με όποιον μπορεί να φανταστεί κανείς, χάνοντας από ελάχιστους «τίμια». Έχει εμφανιστεί σε 15 Wrestlemanias (το κορυφαίο show της αμερικανικής επαγγελματικής πάλης) και δεν έχει χάσει ποτέ – δείγμα του πόσα στηρίζουν επάνω του οι σεναριογράφοι της εταιρίας. Στο δρόμο του βρέθηκαν όλα τα θηρία της βιομηχανίας αλλά κανένας δεν αντιστάθηκε για πολύ στις «αποκλειστικές» του κινήσεις: Last Ride, Chokeslam και φυσικά Tombstone είναι αυτά που περιμένουν να δουν οι οπαδοί του show. Όποιος έχει δει την τελευταία ειδικά κίνηση καταλαβαίνει τι διακυβεύεται στο wrestling και πόσο πρέπει να εμπιστεύεται κανείς τον συνάδελφό του! Αυτό που κάνει τον 40χρονο πια Undertaker αξέχαστο, όμως, είναι η ευρηματικότητά του στις ατάκες. Πάρτε μία γεύση με το κλείσιμο της αυλαίας:


- Τhere will be no mercy, only slain bodies and taken souls.
- May the hounds of Hell, eat your rotting soul, and you will, Rest In Peace.
- Time is at hand Hogan, there's no place to run...there's no place to hide...no heroes with chairs and no crucifixes, just the Undertaker's purgatory.
- It's time the reaper enters the serpent's lair.
- I want you to witness first hand what happens to those souls who think they can look into the eye of the dragon.
- What you fail to realise boy is I've crippled more people than polio, you can't be the first but you will be the next.
- Don't you realize that you cannot destroy that, which does not wish to perish?
- Creatures of the Night...are you prepared for the feast?

Σύντομα, ο Undertaker θα πάρει τους πολυάριθμους τίτλους του, τα ρεκόρ του και το καπέλο του και θα ξαπλώσει το σμπαραλιασμένο κορμί του σε κάποια πολυθρόνα στο Τέξας. Οι ατάκες και οι αγώνες του, όμως, θα μας θυμίζουν για πάντα ότι, ακόμα και σε μία σαχλαμάρα όπως το επαγγελματικό wrestling, μπορεί κανείς να ειναι διασκεδαστικός χωρίς να γίνεται σαχλός.

buzz it!

posted by Κωνσταντινος Καλλιρης at 23:05 | 3 comments links to this post

Wednesday, April 11, 2007

Μονόπρακτο περί ανθρωποφαγίας

Dramatis personae

Φύλαρχος

Φιλόσοφος

Ιεραπόστολος

Άρχων Μάγειρος (βωβό πρόσωπο)

Συνιστολόγος

Χορός βαρβάρων

Κάπου στο τροπικό δάσος. Ακούγονται μακρινοί βρυχηθμοί λιονταριών και κοντινοί μυκηθμοί βουβαλιών. Σε ένα ξέφωτο μία ομάδα βαρβάρων ετοιμάζεται να μαγειρέψῃ έναν γαλήνιο Ιεραπόστολο: κάποιος καθαρίζῃ κρεμμύδια, άλλος τρίβῃ το πιπέρι, τρίτος ακονίζῃ την ματσέτα της σφαγής. Κάπως απομεμακρυσμένοι από τον όχλο διαλέγονται περιπατητικώς ο Φύλαρχος με τον Φιλόσοφο.

Φύλαρχος: Πες μου, ω Φιλόσοφε, γιατί δεν θα έπρεπε να φάω αυτόν τον Ιεραπόστολο, που μοιάζει, μα τον Δία, τόσο νόστιμος μέσα στα ράσα του, τόσο λαχταριστός με τα κόκκινα μαγουλάκια του, τόσο καλοθρεμμένος και τόσο λιπαρός; Μόλις μου τον έστειλαν από το εκλεκτό Εκτροφείο Ιεραποστόλων μας, που υπάγεται στην Διεύθυνση Ανθρώπινης Πανίδας του Βασιλικού Υπουργείου Εδεσμάτων και Ποτών, που εποπτεύεται από την Ανεξάρτητη Αρχή Ελέγχου της Βασιλικής Τραπέζης, όπως συμβαίνει σε όλα τα ευνομούμενα κράτη της μετανεωτερικότητας.

Φιλόσοφος: (με στόμφο και ζωηρότητα) Σεπτέ Φύλαρχε, ο Ιεραπόστολος αυτός δεν είναι ένας απλός τσιπουρομεζές, αλλά συνάνθρωπος με δική του προσωπικότητα, με αιώνιο και απαράγραπτο δικαίωμα στην ζωή, με αυτοτελή και ανεπανάληπτη αξιοπρέπεια. Ακόμη και σε μας, όπου δεν υπάρει γραπτό δίκαιο, αλλά νόμος είναι η πάνσοφη προσταγή σου, ω Φύλαρχε, σθένουν πολύ περισσότερο τα άγραπτα και ασφαλή νόμιμα των θεών μας, που, σε αρμονία πάντοτε με τις σχετικές διατάξεις του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκης Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αλλά και με τις γενικές αρχές του δικαίου των πεπολιτισμένων εθνών, εις τα οποία ασφαλώς ανήκομεν, επιτάσσουν ως κριτήριο ορθοπραξίας την καθολικευσιμότητα του γνώμονα των πράξεών μας και σε κάθε περίπτωση την αποφυγή της υποβάθμισης του πλησίον μας αποκλειστικώς σε μέσον προς ικανοποίηση σκοπού, γαστρονομικού στην προκειμένη περίπτωση.

Χορός βαρβάρων: (προς το κοινό, χάριν αποστασιοποιήσεως) Άσε που θα συγχυστῄ και ο Νικόλας του Θεωρείν!

Φύλαρχος: (με ελαφρά δυσφορία λόγῳ της εντεινόμενης πείνας) Καλά και άγια τα λες, ω Φιλόσοφε, και δεν πήγαν χαμένες οι δαψιλείς κρατικές υποτροφίες στις Οξφόρδες και στα άλλα posh ιερά της κωπηλασίας. Απάντησέ μου όμως στο εξής: ο Ιεραπόστολος είχε την τύχη να ζήσῃ μια ανειμένη και πλήρη ζωή, χωρίς έγνοιες και φροντίδες, χωρίς ταπεινές ασχολίες και αγωνία για το μέλλον, χωρίς συγγραφή εργασιών και πιεστικούς επιβλέποντες. Γνώρισε μόνο το ιλαρό Εκτροφείο, αυτό νόμιζε ότι ήταν όλος ο κόσμος, αγνοούσε την, ομολογουμένως ανησυχητική, μοίρα που τον περίμενε, είχε τις κατά το δυνατόν μεγαλύτερες απολαύσεις, εξετράφη με τις εκλεκτώτερες ανθρωποτροφές, συναναστρεφόταν ανέμελα τους άλλους Ιεραποστόλους. Και το κυριώτερο: του δόθηκε η μεγάλη χάρη να ζήσῃ∙ η ζωή αυτή καθ’ αυτήν ήταν το μεγαλύτερο ευεργέτημα που θα μπορούσε να του δοθῄ, γιατί αν δεν υπήρχα εγώ σήμερα για να τον καταβροχθίσω, δεν θα είχε υπάρξει ούτε εκείνος! Ας ακούσουμε όμως και τον εύγευστο προσκεκλημένο μας.

Ιεραπόστολος: (χωρίς έντονες κινήσεις, με σταθερό λόγο και ανθυπομειδίαμα) Είναι τραγική η ώρα αυτή για μένα, αλλά και γαλήνια συνάμα. Τώρα βλέπω καθαρά ό,τι δεν μπορούσα να διακρίνω μέσα στην τρυφή του πολυτελούς Εκτροφείου: ήρθα στην ζωή για κάποιο σκοπό, την εκουσία θυσία χάριν των βαρβάρων πλησίον μου, και εκπληρώνοντας τον σκοπό αυτό βρίσκει η ύπαρξή μου δικαίωση. Άθελά του ο Φύλαρχος βοηθεί στην ευόδωση του σχεδίου της Θείας Οικονομίας, υπηρετεί την εντελέχεια της ουσίας μου, γινόμενος και αυτός όργανο της Πρόνοιας, χωρίς να το ξέρῃ μέσα στην πεινασμένη τυφλότητά του. Εγώ πεθαίνω τσιγαρισμένος και μαγειρεμένος, αλλά ο θάνατός μου θα φέρῃ πολύ καρπό σε αυτές τις άδολες βάρβαρες ψυχές!

Φύλαρχος: (θριαμβευτικά και απορημένα) Είναι προφανές πλέον ότι και ο τερψιλαρύγγιος Ιεραπόστολος συναινεί. Και το τελευταίο ηθικό κώλυμα έχει πλέον υπερνικηθεί. (προς τον Άρχοντα Μάγειρο, μεγαλοφώνως) Νυν αποσφάττοις τον Ιεραπόστολο, Άρχον Μάγειρε!

Φιλόσοφος: (παρρησία και υποψία αυταρέσκειας) Ασθενή μου φαίνονται όλα αυτά τα επιχειρήματα και ετοιμόρροπα. Ναι, έστω ότι δεν θα είχε γεννηθεί ο εύγευστος Ιεραπόστολος. Έστω και ότι συναινεί στην μετατροπή του σε λήμμα εδεσματολογίου. Το πρώτο επιχείρημα είναι απεχθές καθότι συνεπειοκρατικό∙ το δεύτερο ήκιστα επηρεάζει το γεγονός ότι, αφής στιγμής όντως γεννήθηκε στο χαρωπό Εκτροφείο, αφής στιγμής απετέλεσε μια αυθύπαρκτη ηθική μονάδα, υπέχουμε όλοι μας βαρύτατα ηθικά καθήκοντα έναντί του. Εν οις, πρώτο και κύριο, να σεβώμαστε την ζωή του, να μην την βλαπτουμε, να απέχουμε από κάθε ενέργεια που θα μπορούσε να την διακινδυνεύσῃ.

Χορός βαρβάρων: (μεταξύ τους, χαμηλοφώνως) Σαν να φιλοσοφῄ μετά μαλακίας αυτός εδώ. (προς τον Φύλαρχο, με δισταγμό και ελπίδα) Να ετοιμάσουμε μήπως δύο λεβέτια, ω σεπτέ Φύλαρχε;

Από μηχανής Συνιστολόγος: Αποκαθίσταται η τρωθείσα ηθική τάξις, καθαίρεται το πάθημα της ανθρωποφαγίας, και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα. Ο Φύλαρχος προσηλυτίζεται στην χορτοφαγία, ο Φιλόσοφος διαπρέπει εις τας Οξφόρδας, ο Ιεραπόστολος γίνεται σεφ, ο Άρχων Μάγειρος κείρεται μοναχός, ο χορός των βαρβάρων ψηφίζει Φιλελεύθερη Συμμαχία. Τίτλοι τέλους.

buzz it!

posted by Αθ. Αναγνωστoπουλος at 15:30 | 4 comments links to this post

Wednesday, April 04, 2007

Πολιτικό Ερωτηματολόγιο

Αναδημοσιεύω εδώ από το Ρούστερ το Πολιτικό Ερωτηματολόγιο που συντάξαμε με τον Φώτη και προκαλώ τον μυθοκτόνο συνιστολόγο Καλλίρη και την ηθικώς ύποπτη οξφορδιανή κουστωδία του να αναμετρηθῄ μαζί μου στα βαθμολογικά αλώνια:

Πολιτικό ερωτηματολόγιο

Η βαθμολογία κάθε απάντησης κυμαίνεται μεταξύ 1 και 5 με την ακόλουθη αντιστοιχία: 1 = Συμφωνώ απόλυτα – 2 = Συμφωνώ κατ’ αρχήν − 3 = Δεν έχω κατασταλάξει σε συγκεκριμένη άποψη στο ζήτημα – 4 = Διαφωνώ κατ’ αρχήν – 5 = Διαφωνώ απόλυτα.

1) Συμφωνείτε με την διδασκαλία άλλων μητρικών γλωσσών, πλην της ελληνικής, στην δημόσια υποχρεωτική εκπαίδευση, αν το ζητεί επαρκής αριθμός γονέων και είναι τεχνικά-οικονομικά εφικτό;

2) Συμφωνείτε με την απεγκληματοποίηση της πωλήσεως ανθρωπίνων οργάνων από ζώντες δότες με την συναίνεσή τους;

3) Συμφωνείτε με την απεγκληματοποίηση της χρήσης ψυχοτρόπων ουσιών;

4) Συμφωνείτε να επιτραπεί σε ομόφυλα ζευγάρια να συνάπτουν πολιτικό γάμο και να υιοθετούν από κοινού;

5) Συμφωνείτε με την πλήρη κατάργηση του θρησκευτικού τύπου του όρκου;

6) Συμφωνείτε με την απομάκρυνση της εικόνας του Χριστού από τις αίθουσες των δικαστηρίων και των σχολείων;

7) Συμφωνείτε με την μετατροπή των ενόπλων δυνάμεων σε κατ’ αρχήν πλήρως επαγγελματικές;

8) Συμφωνείτε με την πλήρη κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής ή εναλλακτικής θητείας;

9) Συμφωνείτε με το ισχύον νομικό καθεστώς, σύμφωνα με το οποίο απαγορεύεται η κατάγνωση της θανατικής ποινής;

10) Συμφωνείτε με την ολοκληρωτική απαγόρευση καταγραφής προσωπικών δεδομένων από κάμερες ελέγχου της κυκλοφορίας στις οδούς;

11) Συμφωνείτε με την άποψη ότι υφίσταται δικαίωμα του ανίατα ασθενούς να ζητήσει να διακοπεί η θεραπεία του, ακόμη και αν αυτό ενδέχεται να σημαίνει την επέλευση του θανάτου του σε προγενέστερο χρονικό σημείο;

12) Συμφωνείτε με την άποψη ότι η απλή έκφραση γνώμης, που δεν συνοδεύεται από χαρακτηρισμούς, δεν πρέπει να τιμωρείται σε καμία περίπτωση (π.χ. ότι κατά την Άλωση της Τριπολιτσάς το 1821 οι Έλληνες διέπραξαν γενοκτονία ή ότι οι Γερμανοί ουδέποτε σκόπευαν να εξοντώσουν τους Εβραίους της Ευρώπης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο);

13) Συμφωνείτε με την άποψη ότι έργα τέχνης σε ιδιωτικό χώρο (π.χ. γκαλερί ή κινηματογράφο) πρέπει να είναι απολύτως ελεύθερα προσιτά στο κοινό, ακόμη και αν κάποιοι από τους συμπολίτες μας προσβάλλονται από αυτά;

14) Συμφωνείτε με την παραχώρηση δικαιώματος ψήφου στους αλλοδαπούς που νομίμως κατοικούν στην Ελλάδα στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές;

15) Συμφωνείτε με την ελευθερία ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων;

16) Συμφωνείτε με την άποψη ότι η ελληνική ιθαγένεια δεν πρέπει να απονέμεται από την γέννηση μόνο σε όσους έχουν Έλληνα γονέα, αλλά και σε όσους γεννώνται σε ελληνικό έδαφος;

17) Συμφωνείτε με την κατάργηση της υποχρεωτικότητας της προσευχής και του εκκλησιασμού στο σχολείο και στον στρατό;

18) Συμφωνείτε με την απολύτως ελεύθερη ανέγερση ναών και την απολύτως ελεύθερη άσκηση της λατρείας οποιασδήποτε θρησκείας ή δόγματος;

19) Συμφωνείτε με την κατάργηση του κατηχητικού χαρακτήρα της διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών για ορθόδοξους μαθητές σε ορισμένες τάξεις του δημόσιου σχολείου;

20) Συμφωνείτε με την ελευθερία κλωνοποίησης ζώων και ανθρώπων;

21) Συμφωνείτε με την κατάργηση των λεγόμενων θετικών διακρίσεων (π.χ. υπέρ των γυναικών στο άρ. 116 παρ. 2 Συντ.);

22) Συμφωνείτε με το ισχύον νομικό καθεστώς, σύμφωνα με το οποίο οι αντιρρησίες συνείδησης υπηρετούν άοπλη στρατιωτική ή εναλλακτική κοινωνική θητεία;

23) Συμφωνείτε με την κατάργηση του ισχύοντος νομικού καθεστώτος, σύμφωνα με το οποίο οι αντιρρησίες συνείδησης υπηρετούν θητεία διπλάσιας διάρκειας σε σχέση με τους ενόπλους;

24) Συμφωνείτε με το ισχύον νομικό καθεστώς, σύμφωνα με το οποίο η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης απαγορεύεται, επιτρέπεται όμως κατ’ εξαίρεσιν στις πρώτες δώδεκα εβδομάδες της εγκυμοσύνης;

25) Συμφωνείτε με το ισχύον νομικό καθεστώς, σύμφωνα με το οποίο είναι επιτρεπτή η θανατηφόρος άμυνα των πολιτών, όταν αυτό είναι απολύτως αναγκαίο για να αποτραπεί ένας βιασμός ή μια ληστεία;

26) Συμφωνείτε με την χαλάρωση των προϋποθέσεων υπό τις οποίες χορηγούνται άδειες οπλοκατοχής και οπλοφορίας;

27) Συμφωνείτε να είναι νομικώς δυνατή η αποτέφρωση όσων νεκρών είχαν εκφράσει σχετική επιθυμία;

28) Συμφωνείτε με την άποψη ότι οι καταλήψεις σχολείων και σχολών ως μέσο αγώνα των μαθητών, σπουδαστών και φοιτητών είναι παράνομες;

29) Συμφωνείτε με την κατάργηση της εφαρμογής του ιερού μουσουλμανικού δικαίου σύμφωνα με την Συνθήκη της Λωζάννης από μουφτήδες στους μουσουλμάνους της Θράκης και με την εφαρμογή και σε αυτούς του αστικού δικαίου που διέπει τους υπόλοιπους πολίτες;

30) Συμφωνείτε με την κατάργηση του ισχύοντος νομικού καθεστώτος, σύμφωνα με το οποίο απαγορεύονται και διώκονται ποινικώς οι πράξεις του προσηλυτισμού, της εξύβρισης, της κακόβουλης βλασφημίας, της επαιτείας, της απλής απόδρασης, της προσβολής συμβόλων του κράτους, της διασποράς ψευδών ειδήσεων και της αιμομιξίας;

31) Συμφωνείτε με την άποψη ότι η πορνογραφία πρέπει να είναι ελεύθερα προσιτή στο ενήλικο κοινό;

32) Συμφωνείτε με την κατάργηση του ισχύοντος νομικού καθεστώτος, σύμφωνα με το οποίο στα πανεπιστημιακά ιδρύματα υπάρχει κατ’ αρχήν άσυλο από την αστυνομική επέμβαση;

33) Συμφωνείτε με την άποψη ότι οι μικρές σε όγκο διαδηλώσεις είναι επιτρεπτό να περιορίζονται χάριν της εξυπηρέτησης της κυκλοφορίας στις μεγάλες πόλεις;

34) Συμφωνείτε με την άποψη ότι τα γενετικώς τροποποιημένα προϊόντα πρέπει να είναι ελεύθερα να κυκλοφορούν στο εμπόριο με την κατάλληλη σήμανση;

35) Συμφωνείτε με την μη αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες;

36) Συμφωνείτε με την κατάργηση των απευθείας κρατικών επιδοτήσεων στην αγροτική παραγωγή;

37) Συμφωνείτε με την κατάργηση των απευθείας κρατικών επιδοτήσεων σε ιδιωτικά θέατρα, καλλιτέχνες και μουσεία;

38) Συμφωνείτε με την κατάργηση κάθε μορφής κρατικών ενισχύσεων σε αθλητικές εταιρίες που κάνουν πρωταθλητισμό;

39) Συμφωνείτε με την άποψη ότι το κράτος δεν πρέπει να επιβραβεύει οικονομικά, αλλά μόνο ηθικά, αθλητές με διεθνείς διακρίσεις;

40) Συμφωνείτε με την κατάργηση του μονοπωλίου του ΟΠΑΠ στην διοργάνωση οποιουδήποτε είδους τυχερού παιχνιδιού;

41) Συμφωνείτε με την κατάργηση του ισχύοντος νομικού καθεστώτος, σύμφωνα με το οποίο ο εργοδότης δεν έχει το δικαίωμα ανταπεργίας;

42) Συμφωνείτε με την άποψη ότι η ανεργία οφείλεται εν μέρει και στην ύπαρξη κατώτατου ημερομισθίου και κατώτατου μισθού;

43) Συμφωνείτε με την άποψη ότι η ύπαρξη εισαγωγικών ή εξαγωγικών δασμών είναι μακροπρόθεσμα βλαπτική;

44) Συμφωνείτε με την άποψη ότι η υψηλή φορολογία είναι βασικός ανασταλτικός παράγοντας για την ανάπτυξη;

45) Συμφωνείτε με την μείωση των φόρων, με αντίστοιχη μείωση των κρατικών παροχών;

46) Συμφωνείτε ότι η Ελλάδα χρειάζεται δραστική μείωση της γραφειοκρατίας, απλοποίηση των συναλλαγών με το κράτος και μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων;

47) Συμφωνείτε με ένα ενιαίο φορολογικό συντελεστή και σε φυσικά πρόσωπα και σε επιχειρήσεις με βάση ένα αναλογικό φορολογικό σύστημα;

48) Συμφωνείτε ότι πρέπει οι ασφαλιστικές εισφορές να ανήκουν στους εργαζόμενους και να τις διαχειρίζονται φορείς της προσωπικής τους επιλογής με βάση ένα κεφαλαιοποιητικό ασφαλιστικό σύστημα;

49) Συμφωνείτε με την απόσυρση του κράτους από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα μη-κοινής ωφέλειας (π.χ. Εθνική Τράπεζα);

50) Συμφωνείτε με την άποψη ότι η διοίκηση των επιχειρήσεων κοινής ωφελείας δεν πρέπει να ασκείται από το κράτος;

51) Συμφωνείτε με την άποψη ότι η ιδιοκτησία των επιχειρήσεων κοινής ωφελείας δεν πρέπει να ανήκει στο κράτος;

52) Συμφωνείτε με την κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων;

53) Συμφωνείτε με την άποψη ότι το ισχύον νομικό καθεστώς επιβάλλει υπερβολικά πολλές προϋποθέσεις στην άσκηση νόμιμης πορνείας;

54) Συμφωνείτε με την άποψη ότι όποια κρατική δραστηριότητα μπορεί να τελείται από ιδιώτες (π.χ. αποκομιδή απορριμάτων) πρέπει να τους ανατίθεται;

55) Συμφωνείτε με ένα σύστημα κουπονιών, ελεύθερης επιλογής σχολείου από τους γονείς και ελευθερίας καθορισμού του εκπαιδευτικού προγράμματος από τα σχολεία;

56) Συμφωνείτε με την άποψη ότι τα καταστήματα και οι επιχειρήσεις θα πρέπει να είναι ανοιχτά όποιες ώρες και ημέρες θέλει ο εργοδότης, χωρίς αυτό να συνεπάγεται αύξηση των ωρών εργασίας των εργαζομένων;

57) Συμφωνείτε ότι ο υγιής ανταγωνισμός στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς είναι κατά κανόνα αποτελεσματικότερος μηχανισμός ανάπτυξης και ευημερίας από τον κεντρικό σχεδιασμό του κράτους;

58) Συμφωνείτε ότι η επέκταση και προστασία των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων είναι βασική προϋπόθεση για την προστασία του περιβάλλοντος;

59) Συμφωνείτε με την αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών ζητημάτων με μηχανισμούς αγοράς, όπως το ελεύθερο εμπόριο δικαιωμάτων εκπομπών ρύπων;

60) Συμφωνείτε ότι η διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος πρέπει να είναι ανεξάρτητη και μη-εξαρτώμενη από την εκάστοτε κυβέρνηση;

Και για να κάνω την αρχή: Του λόγου μου βαθμολογούμαι με 101.

buzz it!

posted by Αθ. Αναγνωστoπουλος at 19:47 | 19 comments links to this post

Sunday, April 01, 2007

Mythbusting και στο συνιστολόγιο: η οπαδική βία

Μύθος 1ος: Αυτοί που τα κάνουν όλα αυτά είναι οι μπροστάρηδες θλιβερών μειονοτήτων («μειοψηφιών», όπως θα έλεγαν οι τηλεοπτικοί αστέρες) και δεν έχουν καμμία σχέση με όλους εμάς. Πρόκειται για μία θλιβερή προσπάθεια να πείσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς για κάτι που δε θα πίστευε ούτε μικρό παιδί. Οι άνθρωποι που μας σοκάρουν στα δελτία ειδήσεων είναι οι πιο ακραίοι εκφραστές μίας κουλτούρας βίας και επιθετικότητας που βασιλεύει ανενόχλητη στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Δοκιμάστε να επισημάνετε σε κάποιον συμπολίτη μας ότι δε θα πρέπει να καβαλάει τις ράμπες των πεζοδρομίων ή να σταματά πάνω στις διαβάσεις των φαναριών. Ή, ακόμα καλύτερα, προσπαθήστε να σταματήσετε πριν από μία διάβαση, όπως υποχρεούστε από το νόμο, και γευτείτε τις αντιδράσεις των συμπατριωτών σας. Ο μέσος Έλληνας κλείνει πανεπιστήμια, δρόμους και νομαρχίες για τα «δίκαιά» του, επιτίθεται φραστικά σε όποιον τον ενοχλεί και λύνει τις διαφορές του με ύφος μπράβου νυχτερινού κέντρου. Ο πιο επιθετικός και θρασύς κερδίζει, όπως ακριβώς ο πιο αποφασισμένος δολοφόνος κέρδισε τις προάλλες στην Παιανία. Απλώς, αυτοί οι άνθρωποι που μας απασχολούν εσχάτως είναι αυτοί με τον χειρότερο χαρακτήρα και το χαμηλότερο ηθικό status ανάμεσά μας. Αυτό τους κάνει χειρότερους από εμάς, αλλά όχι διαφορετικής κατηγορίας ανθρώπους.

Μύθος 2ος: Στη θέση των ανθρώπων αυτών θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας, διότι στην πηγή αυτού του είδους βίας βρίσκονται η ανεργία, η φτώχεια κοκ. Πρόκειται για έναν από τους αγαπημένους μύθους των απανταχού αριστερών και αριστεριστών που ζουν για τις λαϊκές επαναστάσεις και τις βλέπουν παντού. Από την μαρξιστική εγκληματολογία μέχρι τη θεωρία της ετικέτας, μια σειρά δοξασιών του είδους υποστήριξαν την άποψη ότι εγκληματίας γίνεσαι όταν σε βλέπουν ή σε ονομάζουν έτσι και μεταθέτουν την ευθύνη από το άτομο στο σύνολο. Ασφαλώς, υπάρχει στις απόψεις αυτές κάποια βάση, αν δει κανείς τα παραπάνω ως κάποιες από τις αιτίες και όχι ως τις μόνες ή τις κύριες. Διότι εκατομμύρια φτωχοί και άνεργοι σε όλο τον κόσμο περνούν τον καιρό τους ψάχνοντας για εργασία και ενίοτε διαμαρτυρόμενοι ειρηνικά για την αδυναμία τους να πετύχουν το στόχο τους και όχι δέρνοντας ο ένας τον άλλον. Από την άλλη, όχι μόνο οι φτωχοί και απαίδευτοι αλλά και οι πλούσιοι και μορφωμένοι εγκληματούν, αν και λιγότερο φυσικά και, κατά κανόνα, με διαφορετικό τρόπο. Παρεμπιπτόντως, οι προσφάτως συλληφθέντες είχαν παρατήσει τις εργασίες τους για να πλακωθούν στους δρόμους – άρα, ήταν μάλλον κακοί εργαζόμενοι παρά άνεργοι. Ασχέτως αυτού, είμαι, φυσικά, έτοιμος να δικαιολογήσω, υπό προϋποθέσεις, την κλοπή όταν κανείς πεινά και την διάρρηξη όταν κρυώνει αλλά εδώ μιλάμε για ένα άθλιο χόμπυ και τίποτα παραπάνω.

Μύθος 3ος: Οι ομάδες δεν έχουν καμμία σχέση με τους συνδέσμους οπαδών-τραμπούκων. Αυτός είναι τουλάχιστον ένας μύθος με χιούμορ. Χωρίς τα φθηνά ή και δωρεάν εισιτήρια –τα οποία πωλούνται με «καπέλο» από τους συνδέσμους και αποφέρουν κέρδος- και τα χρηματοδοτούμενα ταξιδάκια σε εσωτερικό και εξωτερικό οι σύνδεσμοι δε θα «στρατολογούσαν» ποτέ και οι κάφροι θα έπαιζαν ξύλο με αναρχικούς, ακροδεξιούς και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Ο Σωκράτης Κόκκαλης ζει για την στιγμή που –συνήθως πριν από ένα ντέρμπυ με τον «αιώνιο»- θα βροντοφωνάξει κάτι χυδαίο ή υβριστικό σε κάποια συγκέντρωση ομοίων του και θα αποθεωθεί γελώντας με το δικό του, μοναδικό, τρόπο. Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος αισθάνεται τουλάχιστον διπλάσιος σε ύψος (γύρω στο 1.80 δηλαδή) κάθε φορά που μπουκάρει στο γήπεδο και φασκελώνει ή και χαστουκίζει (!) ένα διαιτητή. Δεν είναι, ασφαλώς, όλοι στο ίδιο τσουβάλι και αυτό πρέπει να σημειωθεί. Κάποτε, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, μάλλον περισσότερο ενοχλημένος από το θράσος που είχαν τα παιδάκια των συνδέσμων να αμφισβητούν την παντοδυναμία του, ξεκίνησε πόλεμο εναντίον τους. Το αποτέλεσμα ήταν καμμένα καθίσματα και άδειο ΟΑΚΑ και, τελικά, συμφιλίωση υπό όρους. Ο ανιψιός του και σημερινός ιδιοκτήτης της ΠΑΕ εξακολουθεί να έχει ψυχρές σχέσεις με τους οπαδούς αλλά δεν κάνει και τίποτα άξιο λόγου για να τους μαζέψει. Αντιθέτως, ο Ντέμης Νικολαϊδης έδωσε προσφάτως τα ονόματα των πρωταιτίων σοβαρών επεισοδίων στην αστυνομία και έκτοτε διαμαρτύρεται για την αδιαφορία της τελευταίας. Αυτό, φυσικά, δεν συνεπάγεται ότι ο Σωκράτης και ο Θανάσης δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τους θανάτους οπαδών – κάθε άλλο. Αυτό θα ήταν μία θέση που θα τους υποβάθμιζε τόσο ως ανθρώπους όσο και ως επιχειρηματίες. Αλλά η πρόσφατη ιστορία έχει να μας πει ότι όλες οι άλλες μορφές βίας, από τις χυδαίες ύβρεις, τους εκφοβισμούς, τους τραμπουκισμούς και την εκτόξευση αντικειμένων στα γήπεδα μέχρι τις «ψιλές» προς συμμόρφωση των απέναντι, είναι αποδεκτές όσο η ομάδα πετυχαίνει τους στόχους τους με τη βοήθεια «των παιδιών». Στο γήπεδο Καραϊσκάκη, ακόμα και σε ευρωπαϊκα παιχνίδια, μπαίνουν υπεράρθιθμοι που κάθονται στις σκάλες. Όσο φωνάζουν για την ομάδα και δεν τα σπάνε στις εισόδους, τους αφήνουμε να μπαίνουν και, αν γίνει κάτι και ποδοπατήσουν αλλήλους, θα τα φορτώσουμε στην αστυνομία και το το ΕΚΑΒ που άργησε.

Μύθος 4ος: Όλοι είναι πλέον έτοιμοι να κάνουν κάτι για το πρόβλημα. Αν με αυτό εννοούμε ότι όλοι είμαστε έτοιμοι να λύσουμε όλα τα κοινωνικά μας προβλήματα, να συμφιλιώσουμε τις τάξεις και να παράσχουμε τόνους από εκείνη την περίφημη «παιδεία» που ανακαλύπτουμε ότι μας λείπει σε κάθε παρόμοια περίσταση, τότε δεν πρόκειται για μύθο και ανακαλώ. Αν, όμως, εννοούμε ότι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε κάτι σήμερα, πριν περάσουν 3-4 γενιές και αποδώσουν καρπούς τα σοφά μέτρα που θα εφαρμόσουμε στους παραπάνω τομείς, τότε ο μύθος παραμένει στη θέση του. Οι πολιτικοί, αντίθετα με αυτά που λέγονται, δε φοβούνται τους οπαδούς που, προκειμένου να προστατευθεί η ομάδα, δεν καταλαβαίνουν ούτε από δίκαιο ούτε από δικαιώματα. Κι αυτό διότι τον καθένα ξεχωριστά τον πείθεις τελικά δίνοντας κάτι παραπάνω σε κάποιο άλλο τομέα – το ρουσφέτι να είναι καλά. Το πρόβλημα είναι οι οπαδικοί Παπαγιαννόπουλοι που ελέγχουν μάζες οπαδών που δεν σκέφτονται – απλά φωνάζουν και κάπως έτσι εκλέγονται άνθρωποι όπως ο Φασούλας και ο Ιωαννίδης. Μα και κανείς άλλος δεν είναι έτοιμος να δεχθεί πως κάτι πρέπει να γίνει. Όταν ο Νικολαϊδης προέβη στην κίνηση που περιέγραψα παραπάνω, δέχθηκε επιθέσεις από παντού και, φυσικά, από τους υπόλοιπους οργανωμένους που, ως γνωστόν, «δεν έχουν καμμία σχέση με όλους αυτούς» κλπ κλπ. Ήδη, στα ΜΜΕ διάφοροι φωνάζουν για τα «αστυνομικά μέτρα» που φιλοδοξεί να εφαρμόσει η κυβέρνηση. Από την μία πλευρά, «τα παιδιά παρασύρονται και δε φταίνε – άλλοι πρέπει να τιμωρηθούν» και από την άλλη, οι παρακολουθήσεις από αστυνομικούς με πολιτικά και οι κάμερες –πρωτίστως αυτές- παραβιάζουν τις ελευθερίες μας. Μάλιστα, ο κ. Χελάκης, ο εθνικός μας φωνακλάς, μας ενημέρωσε ότι οι κάμερες στα γήπεδα παραβιάζουν τον «ιδιωτικό του βίο», έκφανση του οποίου, φυσικά, αποτελεί και μία δραστηριότητα σε δημόσιο χώρο και ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους. Προφανώς, την επόμενη φορά που ο κ. Χελάκης θα κάνει σεξ σε κάποιο κάθισμα του γηπέδου θα καλέσει την αστυνομία για να συλλάβει τους χιλιάδες ηδονοβλεψίες που τον παρακολουθούν. Το καλύτερο για το τέλος: στην Αγγλία, λέει, απέτυχαν τα μέτρα που τώρα εμείς αντιγράφουμε, διότι τους έβγαλαν από το γήπεδο και τα τρένα αλλά αυτοί εξακολουθούν να παίζουν ξύλο στις παμπ και σε χωράφια και αποθήκες. Ασφαλώς, αν ο στόχος της αγγλικής κυβέρνησης ήταν να εξαλείψει κάθε μορφή βίας τότε, πράγματι, απέτυχε. Αν, όμως, ο στόχος ήταν να μπορεί κανείς να παρακολουθεί ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι ανενόχλητος από την ώρα που φεύγει από το σπίτι του μέχρι την στιγμή που επιστρέφει και να γίνει το ποδόσφαιρο μία σοβαρή επιχείρηση, τότε τον πέτυχε χωρίς αμφιβολία. Στο κάτω-κάτω, αν ορισμένοι ενήλικες συμφωνούν να πλακώνονται κάθε εβδομάδα σε κάποιο χωράφι ίσως αυτό απλά να μην είναι δουλειά των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους. Η δική μας σωματική ακεραιότητα και ψυχική ηρεμία, όμως, είναι.

buzz it!

posted by Κωνσταντινος Καλλιρης at 16:18 | 5 comments links to this post


είδαν φως και μπήκαν